HCB

‘Zorg voor een patiënt zoals je eigen moeder voor jou zou zorgen’

Juriste, ziekenhuisdirecteur, voormalig wethouder en sinds vorig jaar voorzitter van Rotary Club Jávea. Ana Vasbinder is niet bepaald iemand die graag aan de zijlijn staat. Al 25 jaar woont en werkt ze in Spanje en al die tijd loopt er één duidelijke rode draad door haar carrière: mensen verbinden en zorgen dat dingen beter geregeld worden. Voor internationale inwoners aan de Costa Blanca, voor patiënten én voor ondernemende vrouwen. Ana was vanaf het begin enthousiast over VrouwenZaken Spanje en HCB Hospitales is al jarenlang een trouwe sponsor. Wie is Ana en waarom draagt ze VrouwenZaken zo’n warm hart toe?

Je woont inmiddels 25 jaar in Spanje. Hoe ben je hier terechtgekomen?

‘Ik ben van Peruaanse afkomst, studeerde Europese rechten aan de Universiteit van Amsterdam en ben getrouwd met een Nederlandse huisarts. Samen kwamen we naar de Costa Blanca en eigenlijk zijn we hier in de zorg voor internationale patiënten gaan pionieren. Er waren destijds nauwelijks voorzieningen voor mensen die geen Spaans spraken. Mijn man behandelde de patiënten en ik hielp ze met zo ongeveer alles eromheen. Ik spreek Spaans, Nederlands en Engels, dus ik vervulde allerlei functies. You name it, I did it.’

De Costa Blanca van toen was natuurlijk een heel andere dan die van nu.

‘Absoluut. In die tijd kwamen hier vooral veel Nederlandse toeristen in de zomer. Door de jaren heen is de regio enorm veranderd. Er wonen nu veel gepensioneerden, maar ook gezinnen, ondernemers en steeds meer mensen die vanuit Spanje op afstand werken. De internationale gemeenschap is veel groter en diverser geworden. Wij hebben die ontwikkeling eigenlijk vanaf het begin meegemaakt.’

En ondertussen rolde jij de Spaanse politiek in. Hoe gebeurde dat?

‘Doordat ik zo actief was binnen de internationale gemeenschap kwam ik regelmatig bij de ayuntamiento. Op een gegeven moment vroeg de burgemeester me: wie ben jij eigenlijk en wat doe je allemaal? Van het een kwam het ander. Uiteindelijk werd ik wethouder, concejal, in Jávea.’

Ana werd daarmee de eerste buitenlandse vrouwelijke wethouder in Spanje en was van 1999 tot 2011 actief binnen de gemeente Xàbia. Een rol die eigenlijk perfect aansloot bij wat ze daarvoor al deed: een brug slaan tussen verschillende werelden.

Daarna kwam je in de ziekenhuiswereld terecht.

‘Ja. Uiteindelijk ben ik bij HCB Hospitales terechtgekomen. Daar ben ik nu directeur van HCB Dénia voor internationale en institutionele betrekkingen, buitenlandse verzekeringen en contacten met overheden in het buitenland. Een hele mond vol!’

HCB bestaat inmiddels uit twee ziekenhuizen en zes klinieken en richt zich sterk op internationale patiënten. Met 40 medische specialismen, 24/7 spoedeisende hulp, intensive care en uitgebreide chirurgische voorzieningen is het een volwaardig ziekenhuisnetwerk. Voor Nederlandse patiënten gaat HCB nog een stap verder.

Jullie werken voor Nederlanders bijna als een Nederlands ziekenhuis in Spanje. Hoe zit dat?

‘We hebben Nederlandse artsen en casemanagers en werken rechtstreeks samen met Nederlandse zorgverzekeraars. Patiënten kunnen bij ons terecht voor spoedzorg, maar ook voor geplande zorg en speciale trajecten, bijvoorbeeld voor dialyse, oncologie en reumazorg. Het belangrijkste is dat iemand die hier ziek wordt zich begrepen en veilig voelt.’

Ana was zelf de drijvende kracht achter samenwerkingen met grote Nederlandse zorgverzekeraars, waaronder VGZ, DSW en Zilveren Kruis. Daardoor kan HCB voor Nederlanders aan de Costa Blanca in veel gevallen rechtstreeks schakelen met hun verzekeraar.

Je hebt een heel duidelijke visie op goede zorg.

‘Ik zeg altijd tegen onze mensen: zorg voor een patiënt zoals je eigen moeder voor jou zou zorgen. Als je ziek bent, ben je kwetsbaar. Misschien ben je bang en dan zit je ook nog eens in een ander land. Juist dan wil je niet als nummer behandeld worden. Zorg moet menselijk, dichtbij en betrouwbaar zijn.’

Dat sluit mooi aan bij de slogan van HCB: más cerca de casa, dichter bij thuis.

Die behoefte om mensen te verbinden zie je eigenlijk overal in jouw carrière terug. Is dat ook waarom VrouwenZaken meteen bij je paste?

‘Zeker. Ik kende Margriet van Dorp via de Nederlandse Business Club aan de Costa Blanca. Toen ze vertelde over VrouwenZaken hoefde haar sponsorpitch niet lang te duren. Ik geloof heel sterk in de kracht van ondernemende vrouwen en vind het belangrijk dat vrouwen elkaar helpen, van elkaar leren en elkaar zichtbaarder maken.’

Wat spreekt je aan in het netwerk?

‘De kwaliteit van de vrouwen en vooral de uitwisseling van ervaringen. Het is soms echt een feest van herkenning. Je ontmoet vrouwen die tegen dezelfde dingen aanlopen, maar ook vrouwen uit totaal andere vakgebieden die je ineens op een nieuw idee brengen. En daar komen ook heel concrete contacten uit voort. Wij hebben via het netwerk bijvoorbeeld contacten opgedaan voor marketing en zorggerelateerde samenwerking en voor het vinden van verpleegkundigen en studenten.’

Dus sponsoring is voor HCB meer dan alleen het logo ergens op zetten?

‘Absoluut. Sponsoring is voor mij een manier om maatschappelijke betrokkenheid te tonen én rechtstreeks in contact te komen met de mensen voor wie je er wilt zijn. Dat vind ik veel waardevoller dan alleen zichtbaarheid.’

VrouwenZaken ontwikkelt zich steeds meer tot een landelijk netwerk, met sterke lokale hubs. Past dat bij jouw manier van denken?

‘Heel erg. Ik geloof in lokale verankering: dichtbij mensen staan, weten wat er speelt en daar verbindingen leggen. Tegelijkertijd is het sterk als je die lokale netwerken met elkaar verbindt en kennis en ervaringen kunt delen. Dat zie ik ook in mijn eigen werk.’

Inmiddels ben je ook voorzitter van Rotary Club Jávea. Stilzitten staat blijkbaar nog niet op de planning?

‘Nee, blijkbaar niet!’

Het past eigenlijk naadloos in het verhaal van Ana. Of het nu gaat om patiënten, internationale inwoners, ondernemers of vrouwen die hun weg zoeken in Spanje: ze brengt mensen bij elkaar en zorgt dat ze zich gezien voelen.

HCB en VrouwenZaken lijken daarin eigenlijk best veel op elkaar.

‘Dat vind ik ook. We willen allebei dat mensen zich hier thuis voelen. We zijn lokaal sterk verankerd, maar kijken verder dan onze eigen omgeving. En uiteindelijk draait het om mensen. Om naar elkaar luisteren, elkaar helpen en zorgen dat je samen verder komt.’